Şehirlerarası yolculuklarda araç hızını azaltan ve motor freniyle oluşan Retardar sesi, pek çok yolcu için rahatsız edici olmaktan çok rahatlatıcı bir arka plân sunar. Özellikle gece saatlerinde bu ses, uykuya geçişi kolaylaştıran düzenli bir uyarıcı olarak çalışır. Retardar, motor freni ve şanzıman sistemiyle tekerlekleri kontrollü biçimde yavaşlatan yardımcı bir mekanizmadır. Aracın ilerleyişi sırasında çıkan ses, tiz veya keskin olmaktan ziyade düşük frekanslı, sürekli ve dalgalanması sınırlı bir uğultu şeklinde duyulur.
İnsan beyni bu tür sesleri sadece duymakla kalmaz; onları risk seviyeleriyle ilişkilendirir. Evrimsel süreçte ani ve düzensiz sesler tehlike işareti olarak sınıflandırılır, bu da stres hormonlarının salınımını tetikler. Buna karşılık Retardar sesi düzenli ve sabit kaldığı için beyin bunu tehdit olarak algılamaz. Nörobilim açısından süreklilik arz eden, tehdit oluşturmayan sesler zaman içinde arka plan gürültüsü olarak filtrelenir; dikkat dağılması azalır ve zihinsel yük hafifler.
Sonuç olarak, Retardar’ın akustik yapısı beyaz gürültüye yakın bir karakter taşır. Beyaz gürültü, yağmur sesi, klima, uçak kabini veya fan gibi geniş frekans aralıklarında duyulan sürekli sesleri ifade eder ve bu tür sesler çevresel uyarıları bastırarak uykuya geçişi kolaylaştırır. Retardar tam anlamıyla beyaz gürültü değildir fakat lower-frequency ağırlıklı brown noise kıvamına yakındır; bu da kulağa daha yumuşak ve rahatlatıcı bir ton verir.
Psikolojik süreçte de benzer bir uyum görülür. Bu ses genellikle araç şehir merkezine yaklaşırken, mola noktaları veya otogara doğru yönelirken duyulur. Yolculuk boyunca beyin, tekrarlanan deneyimleri duygularla eşleştirir; böylece sesi fark etmeden oluşan rahatlama tepkisi pekişir. Klasik koşullanmanın etkisiyle, zamanla Retardar sesi duyulduğunda kişinin kendiliğinden gevşemesi 활성leşir.
Fizyolojik olarak vestibüler sistem devreye girer. Sabit hız, hafif titreşimler ve düşük frekanslı motor sesleri birleştiğinde, anne karnında edinilen duyusal çevreye benzer bir deneyim oluşur. Fetüsün düşük frekanslı dolaşım seslerini sürekli duyması ve ritmik hareketleri hissetmesi, güvenlik hissinin bilinçsiz biçimde oluşmasına katkıda bulunur. Bu nedenle yolculuk esnasında retardar sesinin sakinleştirici etkisi yalnızca bir tesadüf değildir: stres tepkisinin azaltılması, arka planda süren akustik rahatlık ve öğrenilmiş rahatlık tepkileri aynı anda ortaya çıkar. Böylece otobüslerde duyulan bu ses, pek çok yolcu için rahatsızlıktan çok rahatlatıcı bir deneyim olarak algılanır.
